Duress Στα Ακρα-(Σάκης Ρουβάς)

Μη μπορώντας να ξεπεράσει την αυτοκτονία της γυναίκας του, ο Richard Barnett (Martin Donovan) πασχίζει να ισομοιράσει τον χρόνο του ανάμεσα στη δουλειά του και στην ανασύνταξη της σχέσης του με την κόρη του. Σαν να μην έφτανε η καθημερινή του εσωτερική και εξωτερική πάλη, μια νύχτα θα συναντήσει τον Abner Solvie (Σάκης Ρουβάς), έναν διαταραγμένο αλλά ευφυή δολοφόνο που θα τον παρασύρει με επικίνδυνο τρόπο σε ένα αδιέξοδο. Καταφέρνει να τον παγιδεύσει κάνοντας τον συνεργό σε έναν φόνο και τον αναγκάζει να τον ακολουθήσει στο κυνήγι των ανυποψίαστων θυμάτων του. Εκτός αυτού, όταν ο Richard θα διστάσει, ο Abner θα τον απειλήσει με τη ζωή της κόρης του. Τώρα πρέπει κι αυτός να σκοτώσει για να κερδίσει την ελευθερία τους...

Η ταινία του Jordan Barker δεν θα είχε καμία εγχώρια προσοχή (στις Η.Π.Α. βγήκε κατ' ευθείαν σε DVD) εάν δεν πρωταγωνιστούσε ο Σάκης Ρουβάς. Τελικά, ούτε αυτός αποτελεί λόγο για να την προσέξουμε. Η ταινία έχει ένα χοντροκομμένο σενάριο και δεν προσφέρει ούτε την ενδιαφέρουσα υπερβολή των ταινιών αυτού του genre. Όσο το αρχικό ερώτημα 'γιατί;' δεν απαντάται και όσο η ιστορία προχωράει, η φαντασία μας προσπαθεί να δείξει αισιόδοξη και να βρει την άκρη του νήματος. Όταν αυτή η απάντηση τελικά δίνεται, η αισιοδοξία δεν δικαιώνεται και μένεις εμβρόντητος να αναρωτιέσαι για ένα διαφορετικό 'γιατί;'. Γιατί από όλα τα πιθανά (ή απίθανα) σενάρια που ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να διαλέξει, διάλεξε το χειρότερο και το πιο ακατανόητο. Η μοιρολατρική χροιά του, η natural ύπαρξη των πραγμάτων και η 'δεν έγινε και τίποτα' εξήγηση, κατατάσσει την ταινία σε ένα άλλο genre• σε αυτό των ταινιών που η προχειρότητα τους θα σε κάνει να μην θυμάσαι την ταινία για πολύ καιρό, εκτός κι αν είσαι groupie του Σάκη από τα χρόνια του γυμνασίου.

Στην προσπάθεια λοιπόν να βρεις κάτι καλό για να πεις, ύστερα από αρκετό ψάξιμο θα καταλάβεις ότι δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Ο πάντα συμπαθής Martin Donovan  δεν αρνείται να παίξει σε μια ταινία που δεν έχει και πολλές απαιτήσεις. Ο Σάκης Ρουβάς, εκτός από κουραστικός (δεν καταλάβαμε τα αγγλικά του στην υπερβάλλουσα προσπάθεια του να μιλήσει με προφορά), φαίνεται να αρνείται την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και να παίζει μόνο για τον εαυτό του. Όσο για το ρόλο της μικρής Ariel Winter που αποκτά ξαφνικό ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια, εντάσσεται στην απέλπιδα προσπάθεια να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα...

Μια ταινία που γίνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους και δεν προσφέρει τίποτα αφού δεν μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον, αλλά ίσως προκαλέσει το γέλιο με την cult κατάληξη της. Ύστερα απ' αυτό ίσως κάποια μέρα και οι δολοφόνοι να αποκτήσουν σωματείο και συνδικαλισμό και να παίρνουν και σύνταξη από τα ένσημα των 'δραστηριοτήτων' τους...